Özlemek...

"Özlemeye çare yoktur." demiştik en son. Gerçekten özlemeye çare yoktur. Tam unuttum dersin,o gece rüyanda görürsün her şey yeniden başlar. Artık hayatına devam etmen gerek bilirsin ama olmaz,devam edemezsin. Anılar aklına gelir,o keyifli sohbetleri hatırlarsın ama bilirsin o günler geri gelmeyecek... İnsanlara alışmak bu yüzden kötüdür belki de. Varlığına alıştığımız insanların yokluğu acı vermez mi? Bence en çok acı veren kısımdır. Varlığına alıştığımız insanların yokluğuna alışmak veya alışmamak... Onların söyledikleriyle ayakta kalmaya çalışırsın, onlara verdiğin sözlerle... Bir daha sesini duyamayacağın,görüşemeyeceğin insanı özlemek de zordur. Tabii bu bir ihtimaldir. Belki görüşürsün,belki telefonda da olsa sesini duyarsın ama sarılamayacaksın belki de. Belki o seni unutacak sen onu unutamayacaksın. Bu yüzden zordur özlemek... 
Özlediklerinizin sizi unutmaması dileğiyle...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Güven...

Resim
Güven; insanlara,canlılara özgü olan önemli değerlerden biridir. Çevresindeki insanlara, arkadaşlarına,dostlarına karşı hissedebileceği en önemli duygudur.  Bir karar verirken güven duygusu devreye girebilir. Çünkü o kararı alırken çevresine, güvendiği insanlara danışabilir. Bilir, güvendiği insanların,en azından bir kısmının onun iyiliğini düşündüğünü.  Güven duygusu bir toplumdaki temel duygudur. Güven duygusu herkese karşı duyulmaz. Yakınlarımıza,bizim için değerli ve önemli olan insanlara duyulan duygudur güven. İnsan güvenemedikleri kişilere hiçbir şekilde yakınlık gösteremezler. Güven, insanların arasındaki bağların güçlenmesine yardımcı olur. Bir insana sevdiği, güvendiği biri tarafından kötü bir şey yapıldığında o kişiye karşı duyulan güven duygusu sarsıntıya uğrayabilir...
Devamı

2022...

Her duygu istisnasız yaşandı. Düştüğümde kaldıranlar oldu, sevincime ortak olanım oldu, hüznümü şüphesiz paylaştığım insanlar oldu. Her biri çok kıymetliydi elbet. Ama bazılarının kıymetini bilemedim sanırım veya şuan görüşemediğim için öyle geliyor. Bu yıl bana çok şey öğretti. Karşımdaki ailem bile olsa her şeyi yapabileceklerini, azmimi kaybetmeden çalışmam gerektiğini, öğretmen kavramının önemini, arkadaşlarımın hangisinin iyi gün, hangisinin kötü gün dostu olduğunu kısaca her şeyi öğrendim. En önemlisi zorluklara rağmen pes etmeden çalışmayı... Evet, kimi zaman düştüm ama beni kaldıranlar, yaparsın diyenler oldu.  Evet,kimi zaman ağladım ama öyle insanların oldu ki ağlamamı istemedi, bir kelimesiyle beni güldürebildi. Belki hedeflerime ulaştım belki de ulaşamadım ama önemli olan mutlu muyum? Mutluysam her şey tamamdır bir nevi.. Kimi zaman zarar veren ailem de olsa sabretmeyi onlar yokmuş gibi davranmayı öğrendim. Belki bu olay içimdeki aile kavramını soyutlaştırdı ama böyle o...
Devamı

İnsanın Kendine Vakit Ayır(a)maması

İnsanın kendine zaman ayıramaması... Ne kadar normal bir şeymiş gibi gözükse de aslında çok normal bir şey değil. Günümüzün (uyku harici) büyük bir kısmını iş yerlerinde, okullarda, kütüphanelerde geçirmekteyiz. Hedeflerimiz için emek ve çaba harcıyoruz fakat kendimizi ihmal ediyoruz, kendimize zaman ayır(a)mıyoruz.İnsan kendine vakit ayıramayınca bunu birçok sebebe bağlar. Yakın çevresine, o anki psikolojisine ve daha birçok sebebe... Aslında bu kadar yorgunluğun ve yıpranmışlığın tek bir sebebi var: insanın kendine zaman ayıramaması. Günümüzün tamamını o amaç için değil de kendimize de zaman ayırarak geçirsek belki de bu kadar yorulmayacağız. Belki arkadaşlarımızla her zaman dışarıya çıkamayız ama evde kendimize zaman oluşturabiliriz. Kitap okumaya, yürüyüşe çıkmaya, müzik dinlemeye veyahut sevdiğimiz bir şeyi, hobimizi yapmaya zaman ayırsak belki bu kadar yorulmayacağız.. Yani buradan anlamamız gereken; günlük hayatımızda her ne olursa olsun kendimize vakit ayırmamız gerektiğidir. ...
Devamı