YAZMAYA BAŞLAYALI TAM 1 YIL-2

Geçen sene bugün, canım sıkılıyordu. Aldım elime kalemi,bir şeyler yazmaya başladım. Yazmak hoşuma gitmişti. Ben böyle yazıyorum ama biri değerlendirmeli,yön vermeli bana dedim kendi kendime. Kurs Türkçe öğretmenime gösterdim. Değerlendirmeleri yaptı. Her pazartesi kurs saatleri boş olurdu. Yapamadığım sorulara bakardık ardından da yazdığım yazıları değerlendirirdi. Altıncı sınıf kursunda tanışmıştık kendisiyle. Ders öğretmenime gösterecektim ama o zamanlar bir samimiyet yoktu aramızda çekiniyordum daha doğrusu. Aradan bir iki hafta geçtikten sonra ders öğretmenime de gösterdim. Ardından Seçmeli Spor öğretmenim,sınıf öğretmenim derken gerisi geldi. Artık yarışma olduğu zamanlar çağırıp haber veriyorlardı. Ayrı bir gurur veriyordu bana. Kendi çapımda yazmaya başlamışken zamanla yarışmalarda derece yapar hale gelmiştim. Onları gururlandırıyordum ayrı bir mutluluk kaynağı oluyordu bana. 

Artık yazılarımda yazım hatası çok az oluyor,kimi zaman hiç olmuyordu. Bu da ayrı bir mutluluk kaynağı oluyordu. İlklerde bir sürü yanlışım çıkarken sonraki yazılarla öğretmenlerle yazım, noktalama tartışıyorduk. İlerlediğimi hissetmek çok güzeldi.

Zamanla yazmak huzur vermeye başladı. Boş zamanlarımda yazı yazmıyordum,plan yaparken yazı yazmayı da ekliyordum,yazmak için zaman ayırıyordum artık. Yazmak kafamı dağıtıyordu. Kimi zaman hüznümü unutuyor,kimi zaman sevincim katlanıyordu. 


Bu süreçte kimi zaman bırakmak geldi aklıma. Arkadaşlarım başta olmak üzere yazdığımı bilen öğretmenlerin söyledikleri aklıma geldi. Bir gün rehberliğe gitmiştim. Yazdığım yeni yazıyı göstermek için. Rehberlik öğretmenin tam çıkacakken "Kardelen! Yazmayı bırakma olur mu?"demişti. Sadece o değil,diğer tüm öğretmenler yanımdaydı. Yıl sonu öğretmenlerimden görüşlerini yazmalarını istediğim de "Kitap çıkaracağın zamanı bekliyorum, yazıların çok güzel." "Yazmayı hiç unutma ve devam et." cümlelerini okudum. Karne günü her birinden helallik alırken sarılırken ağlarken "Yazmaya devam et." demeyi ihmal etmemişlerdi. Yüzümde tebessüm sebebi olurlardı. Hepsi motive edici sözler söylerdi. Yazar olmaya teşvik ederlerdi:) 

Yeni bir sayfa açmış olsam da,şuan ki eğitim öğretim hayatımda eksik olan öğretmenlerim, arkadaşlarım var. Ama bu benim yazma devam etmeme bir engel değil,olmamalı. Aksine hâlâ onların desteğini hissettiğim için çok mutluyum. Çarşamba Anadolu Lisesi'nde yazmayı ihmal etmiyorum. Konu sıkıntısı çektiğim zamanlar okumaya daha fazla zaman ayırıyorum veya edebiyat öğretmenimle konuşuyorum. Her ne olursa olsun yazmaya ara vermiyorum.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Güven...

Resim
Güven; insanlara,canlılara özgü olan önemli değerlerden biridir. Çevresindeki insanlara, arkadaşlarına,dostlarına karşı hissedebileceği en önemli duygudur.  Bir karar verirken güven duygusu devreye girebilir. Çünkü o kararı alırken çevresine, güvendiği insanlara danışabilir. Bilir, güvendiği insanların,en azından bir kısmının onun iyiliğini düşündüğünü.  Güven duygusu bir toplumdaki temel duygudur. Güven duygusu herkese karşı duyulmaz. Yakınlarımıza,bizim için değerli ve önemli olan insanlara duyulan duygudur güven. İnsan güvenemedikleri kişilere hiçbir şekilde yakınlık gösteremezler. Güven, insanların arasındaki bağların güçlenmesine yardımcı olur. Bir insana sevdiği, güvendiği biri tarafından kötü bir şey yapıldığında o kişiye karşı duyulan güven duygusu sarsıntıya uğrayabilir...
Devamı

2022...

Her duygu istisnasız yaşandı. Düştüğümde kaldıranlar oldu, sevincime ortak olanım oldu, hüznümü şüphesiz paylaştığım insanlar oldu. Her biri çok kıymetliydi elbet. Ama bazılarının kıymetini bilemedim sanırım veya şuan görüşemediğim için öyle geliyor. Bu yıl bana çok şey öğretti. Karşımdaki ailem bile olsa her şeyi yapabileceklerini, azmimi kaybetmeden çalışmam gerektiğini, öğretmen kavramının önemini, arkadaşlarımın hangisinin iyi gün, hangisinin kötü gün dostu olduğunu kısaca her şeyi öğrendim. En önemlisi zorluklara rağmen pes etmeden çalışmayı... Evet, kimi zaman düştüm ama beni kaldıranlar, yaparsın diyenler oldu.  Evet,kimi zaman ağladım ama öyle insanların oldu ki ağlamamı istemedi, bir kelimesiyle beni güldürebildi. Belki hedeflerime ulaştım belki de ulaşamadım ama önemli olan mutlu muyum? Mutluysam her şey tamamdır bir nevi.. Kimi zaman zarar veren ailem de olsa sabretmeyi onlar yokmuş gibi davranmayı öğrendim. Belki bu olay içimdeki aile kavramını soyutlaştırdı ama böyle o...
Devamı

İnsanın Kendine Vakit Ayır(a)maması

İnsanın kendine zaman ayıramaması... Ne kadar normal bir şeymiş gibi gözükse de aslında çok normal bir şey değil. Günümüzün (uyku harici) büyük bir kısmını iş yerlerinde, okullarda, kütüphanelerde geçirmekteyiz. Hedeflerimiz için emek ve çaba harcıyoruz fakat kendimizi ihmal ediyoruz, kendimize zaman ayır(a)mıyoruz.İnsan kendine vakit ayıramayınca bunu birçok sebebe bağlar. Yakın çevresine, o anki psikolojisine ve daha birçok sebebe... Aslında bu kadar yorgunluğun ve yıpranmışlığın tek bir sebebi var: insanın kendine zaman ayıramaması. Günümüzün tamamını o amaç için değil de kendimize de zaman ayırarak geçirsek belki de bu kadar yorulmayacağız. Belki arkadaşlarımızla her zaman dışarıya çıkamayız ama evde kendimize zaman oluşturabiliriz. Kitap okumaya, yürüyüşe çıkmaya, müzik dinlemeye veyahut sevdiğimiz bir şeyi, hobimizi yapmaya zaman ayırsak belki bu kadar yorulmayacağız.. Yani buradan anlamamız gereken; günlük hayatımızda her ne olursa olsun kendimize vakit ayırmamız gerektiğidir. ...
Devamı