Kendini Çevreye İfade Edememe Durumu

 Yaşadıklarını kimseye anlatamaman... Zor,kimsenin seni dinlememesi gerçekten çok zor. Bu durum senin moralini düşürmekten,yaşadığın kötü olayları kendi içinde büyütmekten başka bir işe yaramaz aslında. Düşünsene hiç kimse sana bir şey demiyor,sormuyor. Belki rahatlarım diye ağladığında durduk yere ağlıyor derler. Hep böyle olmadık mı zaten. Bir şey yapmadan önce acaba ne derler şüphesi hep düştü içimize. Yapsak ayrı,yapmasak ayrı dert oldu bize. Yapınca neden yaptın,yapmayınca neden yapmadın diyenler oldu. Böyle diyenlere karşı her kararımızda yanımızda olanlar da oldu. İyi ki dedik,iyi ki yanımızdalar,iyi ki varlar dedik, diyoruz da. Yanımızda olanlar bize hem hatamızı söyler hem de doğrumuzu. Ama yanımızda olmayanlar daima yanlışımızı aradılar arayacaklar. Zor hem de çok zor içinde fırtınalar koparken dışarı yansıtmamak için çabalaman. Ama bunlarında sonu gelecek. O kişileri takmamayı öğreneceğiz zamanla. Bunu bize yanımızda olanlar öğretecek aslında. Onların her zaman yanımızda olması güç verecek bize. O zaman diyeceğiz beni seven kişi zaten her daim yanımda iyi anımda kötü anımda asla bırakmadı beni. Aksine daha çok yanımda oldu. Bu kişi/kişilerin sizin yaşıtınız olması şart değil. Kimi böyle düşünür çünkü. Ailemiz her zaman yanımızdadır zaten. Günümüzün büyük bir kısmını geçirdiğimiz okulda da öğretmenlerimiz yanımızda olur. Bizim her anımızda bizimle birlikte olurlar. Her öğretmen yapmaz. Bunu dememin sebebi bu bir tercih meselesi bence. Öğrencinin yanında olup olmamayı onlar seçerler. Öğretmenin tercihine bağlıdır. İster Öğrencisinin yanında olur. İster dikkate almaz kendi işine bakar. İşte bu yüzden her öğretmen yapmaz diyorum. Ben şanslıyım bu konuda. Çünkü Öğretmenlerim Yanımda Diyebiliyorum. Bazen soruyorum kendime onlara nasıl teşekkür edebilirim. Sonra kendimi cevaplıyorum . Senin onlara verebileceğin en güzel teşekkür iyi yerlere gelmen onları unutmaman...