Kimi zaman acını tarif etmene yardımcı olur, kimi zaman sevincini...Yazmak duyguların özgürce hiç bir şeye bağlı kalınmadan anlatılmasıdır. Yazacağın konuda özgürsündür. Düşüncelerini baskı altında kalmadan rahatlıkla yazarsın. Benim yazarken en çok dikkat ettiğim nokta şu oluyor "Duygularımı okuyucuya işleyebildim mi?" Evet ben kendime çapımda yazıyorum. Kimine göre hiçbir şeye dikkat etmeden yazmak daha iyi gelir. Kendi çapında yazıyorsun sonuçta. Ama ben dikkat ediyorum. Sebebi bu yazılarımı değer verdiğim insanların okuması. Çünkü benim yazmayı bırakmama sebebim onlar. Ben her yazmayı bırakmayı düşündüğümde ya o an arkadaşımla konuştuk ya da okuyan öğretmenlerimin söyledikleri aklıma geldi. Beni gördüklerinde soruyorlardı *Yeni bir şey var mı, yazdın mı?* diye. Ben de bırakmak istemiyordum. Yazılarımda kendi hayatımdaki konuları alıp deneme türüne uyarlamaya çalışıyordum. Ama bazen bazı şeyler sebep oluyor. Bırakmalı mıyım?, düşüncesi aklından geçerken diyorsun olamaz, bırakmamalıyım. Ben kimseye bir şey anlatamıyorum hep onların zamanlarını harcıyormuşum gibi geliyor.Eğer ben bu yazılarımı kimseye göstermeseydim şu an böyle yazamazdım belki de. Neden mi? hep kendi içimde yazardım. Tek bir konuya bağlı olurdum. Hatalarımı göremez,ders çıkaramazdım. Ama ben bir gün o cesareti toplayıp yazdım öğretmenime. Ona yazdığımı, okulda bakıp,bakamayacağımızı sordum. O da tabii pazartesi bakarız demişti. Benim için çok farklıydı. İlk defa yazımı güvendiğim,değer verdiğim biri okuyordu sonuçta. O da yazılarımdaki hataları söylemişti.
Şu an Ne Yapıyorum?
Ben ise hayallerime giden bu yolda hatalarımı düzelterek ilerliyordum. Veya öyle sanıyorum. Okuyuculara sormak lazım ilerleme var mı diye:)
Gönül ister ki bir gün o okula kendi kitabımla girebilmek. O okuyan öğretmenlerime teker teker hediye edebilmek. *Sizin sayenizde* diyebilmek..
Yorumlar
Yorum Gönder