YAZMAYA BAŞLAYALI TAM 1 YIL

Vay be dile kolay bir yıl. Bakıyorum da ilk yazımı Türkçe öğretmenime gösterirken ki kararlılığım,azmim, heyecanım hiç değişmemiş. Hep aynı azimle devam etmiştim yazmaya. Yılmadan, yorulmadan... Her sayfasında farklı bir anı canlanıyor gözümün önünde. Bu yazıda şunu demişlerdi diyorum,bu yazımı çok beğenmişlerdi diyorum. Büyük bir heyecanla yazdığım yazılar acı bir tebessüm sebebi oluyor zamanla. Her bir sayfa geri gittiğimde zamanı da geri sarıyorum sanki. İlk sayfadan,ilk yazımdan itibaren bakıyorum. Bu süreçte evet yanımda olan öğretmenlerim olmuş,ailem ne kadar desteklemese de öğretmenlerim ve arkadaşlarım yazmayı bırakmamam için ellerinden geleni yapmışlar, yapıyorlar.

İlk yarışma sevincimi unutamıyorum. "Kent Yangını" konuluydu. Ümitsiz bir şekilde yarışmaya girmeme rağmen ilçede ikinci olmuştum. O gün Türkçe öğretmenimin WhatsApp grubuna attığı "Kardelen'i tebrik ediyorum👏🏻" mesajını gördüğüm an ki heyecanım her şeye değerdi. Ertesi gün derste öğretmenler tebrik ediyor, teneffüslerde görüp tebrik ediyorlar veya gördüklerinde "Aferin kızım,böyle devam." diyorlardı. Artık okulda yarışma sorumlusu olmuştum sanki. Bir şiir yarışması olunca öğretmenler yanlarına çağırıyordu. Ben iki üç gün içerisinde yazıp okulda altı Türkçe öğretmeni ve diğer hocaların onayından geçirip idareye teslim ediyordum. 

İlçede üçüncü olduğum şiir yarışması "Hayalimdeki Dünya" konuluydu. O gün arkadaşımla bahçede gezerken Türkçe öğretmenim çağırdı,"Kızım tebrik ederim, üçüncü olmuşuz." dedi. Neye uğradığımı şaşırdım. Çünkü Türkçe öğretmenim lafını tam bitirmeden müdür yardımcısı beni alıp müdürün yanına götürmüştü. Detayları o sırada öğrenmiştim aslında. Yarışma sonucu açıkladığı hafta cuma günü müdür konuşmasında şöyle diyordu "Bir öğrencimiz var. Kendisini yarın ki programa çağıracaktım fakat kendisi ilçe programına davetli olduğu için ödülü şimdi vereceğim. 8-A sınıfından Kardelen Oflaz." demişti. Müdür daha konuşmasını yaparken sınıf öğretmenim üstümü düzeltmem için işaret yapmıştı bile. Sınıf "Hadi başkan!" diye bağırıyor, öğretmenler bana bakıp tebessüm ediyordu. İşte o zaman dedim "Sanırım ben başardım!" 

Müftülüğün düzenlediği ve dördüncü olduğum "Yüreklerde Akif, Dillerde Hürriyet" konulu kompozisyon yarışması vardı. O hafta 23 Nisan programına gitmiştik okul rehberlik öğretmeniyle birlikte. Öğlen arası voleybol oynarken müdür yardımcımız "Kardelen müftü çağırdı hadi." dedi. Müftülükten çıktığımızda Matematik öğretmenim görmüş "Sen yine mi ödül aldın?" diyordu. Başarma hissiyatı gerçekten çok güzeldi.

19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramı'nda da şiir yarışmasına katılmıştım. O yarışmada ilçede yedinci olmuştuk. En azından ilk onun içindeyiz deyip teselli vermiştik.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Güven...

Resim
Güven; insanlara,canlılara özgü olan önemli değerlerden biridir. Çevresindeki insanlara, arkadaşlarına,dostlarına karşı hissedebileceği en önemli duygudur.  Bir karar verirken güven duygusu devreye girebilir. Çünkü o kararı alırken çevresine, güvendiği insanlara danışabilir. Bilir, güvendiği insanların,en azından bir kısmının onun iyiliğini düşündüğünü.  Güven duygusu bir toplumdaki temel duygudur. Güven duygusu herkese karşı duyulmaz. Yakınlarımıza,bizim için değerli ve önemli olan insanlara duyulan duygudur güven. İnsan güvenemedikleri kişilere hiçbir şekilde yakınlık gösteremezler. Güven, insanların arasındaki bağların güçlenmesine yardımcı olur. Bir insana sevdiği, güvendiği biri tarafından kötü bir şey yapıldığında o kişiye karşı duyulan güven duygusu sarsıntıya uğrayabilir...
Devamı

2022...

Her duygu istisnasız yaşandı. Düştüğümde kaldıranlar oldu, sevincime ortak olanım oldu, hüznümü şüphesiz paylaştığım insanlar oldu. Her biri çok kıymetliydi elbet. Ama bazılarının kıymetini bilemedim sanırım veya şuan görüşemediğim için öyle geliyor. Bu yıl bana çok şey öğretti. Karşımdaki ailem bile olsa her şeyi yapabileceklerini, azmimi kaybetmeden çalışmam gerektiğini, öğretmen kavramının önemini, arkadaşlarımın hangisinin iyi gün, hangisinin kötü gün dostu olduğunu kısaca her şeyi öğrendim. En önemlisi zorluklara rağmen pes etmeden çalışmayı... Evet, kimi zaman düştüm ama beni kaldıranlar, yaparsın diyenler oldu.  Evet,kimi zaman ağladım ama öyle insanların oldu ki ağlamamı istemedi, bir kelimesiyle beni güldürebildi. Belki hedeflerime ulaştım belki de ulaşamadım ama önemli olan mutlu muyum? Mutluysam her şey tamamdır bir nevi.. Kimi zaman zarar veren ailem de olsa sabretmeyi onlar yokmuş gibi davranmayı öğrendim. Belki bu olay içimdeki aile kavramını soyutlaştırdı ama böyle o...
Devamı

İnsanın Kendine Vakit Ayır(a)maması

İnsanın kendine zaman ayıramaması... Ne kadar normal bir şeymiş gibi gözükse de aslında çok normal bir şey değil. Günümüzün (uyku harici) büyük bir kısmını iş yerlerinde, okullarda, kütüphanelerde geçirmekteyiz. Hedeflerimiz için emek ve çaba harcıyoruz fakat kendimizi ihmal ediyoruz, kendimize zaman ayır(a)mıyoruz.İnsan kendine vakit ayıramayınca bunu birçok sebebe bağlar. Yakın çevresine, o anki psikolojisine ve daha birçok sebebe... Aslında bu kadar yorgunluğun ve yıpranmışlığın tek bir sebebi var: insanın kendine zaman ayıramaması. Günümüzün tamamını o amaç için değil de kendimize de zaman ayırarak geçirsek belki de bu kadar yorulmayacağız. Belki arkadaşlarımızla her zaman dışarıya çıkamayız ama evde kendimize zaman oluşturabiliriz. Kitap okumaya, yürüyüşe çıkmaya, müzik dinlemeye veyahut sevdiğimiz bir şeyi, hobimizi yapmaya zaman ayırsak belki bu kadar yorulmayacağız.. Yani buradan anlamamız gereken; günlük hayatımızda her ne olursa olsun kendimize vakit ayırmamız gerektiğidir. ...
Devamı